Lisie smuteczki.
W głębokim borze.
w jamie pod wielkim dębem.
Mieszkała rodzina lisów.
Mama lis.
Tata lis.
I mały Lisek rysio.
Rysio nie miał rodzeństwa i nie zdał
zbyt wielu innych zwierząt w lesie.
Mieszkali bardzo daleko i mało kto
miał odwagę zapuścić się w głąb boru.
Rysio był odważnym małym lisem.
Lubił się bawić i biegać.
Był też bardzo ciekawy świata.
Chciał zostać pierwszym leśnym naukowcem.
Rodzice nauczyli go wszystkiego, co
uważali za potrzebne do życia.
Umiał wszędzie trafić i nigdy nie
gubił się w lesie.
Znał miejsca, gdzie można znaleźć
dobre poziomki, napić się najlepszej wody ze strumienia.
Wiedział, gdzie można pozbierać świetne orzechy i żołędzie.
Lubił układać na stosik pod drzewem wiewiórek.
Wiedział, że je lubią chrupać.
Widział kiedyś, jak z dziupli wychodzi mała wiewiórka.
Mama wołała na nią, Zosia.
Była trochę nieśmiała.
Ale lubiła pomagać innym zwierzątkom.
Miał nadzieję, że poznają w leśnej
szkole i że inne zwierzątka też są takie miłe, jak Zosia.
Kiedyś podczas swojej wędrówki znalazł na Polance 2 plastry miodu.
Jeden zaniósł do domu.
Mama bardzo się ucieszyła i zrobiła
z niego pyszny deser dla całej rodziny.
Zaprosiła też sąsiadów, rodzinę, borsuków.
Rysio wrócił na polankę po 2 plaster.
I, nic nikomu nie mówiąc, zawlókł go
pod gawrę, w której mieszkały niedźwiedzie.
Słyszał, że niedawno urodziły się
małe niedźwiadki i pomyślał, że dobrym jodek na pewno bardzo ich ucieszy.
Tak rysiowi mijały kolejne dni.
Aż przyszedł początek jesieni, a
wraz z nim jego pierwszy dzień w leśnej szkole.
Ależ rysio się cieszył, gdy mama pakowała mu śniadanie, a Tata zrobił
plecak specjalnie dla niego.
Liczył na nowe przyjaźnie i na to,
że będzie mógł nauczyć się bardzo dużo, tak, by jak najszybciej mógł
zostać naukowcem.
Jeszcze nie wiedział dokładnie, co
chciałby robić.
Czy mieszać różne płyny, czy budowa
dać, czy obserwować gwiazdy.
A może nawet wszystkiego po trochę.
Rysio założył plecak, pomachał rodzicom na pożegnanie i pomknął do szkoły.
Ile sił w nogach.
W szkole były już inne dzieci i
widać było, że prawie nikt się jeszcze nie zna.
Usiedli w ławkach, a do klasy weszła ich nauczycielka, pani czapla.
Zaczęły się lekcje.
Rysiowi bardzo spodobały się lekcje,
i to wszystkie bez wyjątku.
Uczył się liczyć, Poznał pierwszego
dnia aż 2 litery, a na przyrodzie mógł opowiedzieć o ciekawej
roślinie, którą znalazł jego TATA.
Przyszedł czas przerwy, zwierzątka
wyjęły swoje śniadaniówki i zaczęły jeść.
Rysio.
Dosiadł się do innych i zajadał przysmaki przygotowane przez mamę.
Niektóre dzieci patrzyły ciekawie na jego poziomki.
A jelonek Rafał zapytał, czy może spróbować.
Żyliście.
On miał pełną buzię jagód, więc nie mógł odpowiedzieć od razu.
A w tym czasie.
Zwierzątka.
Jedno przez 2 same zaczęły mówić do Rafała: no coś, ty to IRIS.
Przecież wiadomo, że lisy to chytrusy, nigdy nie dacie spróbować,
ani w ogóle niczego innego.
A po co się w ogóle z nim zadawać?
Się.
Bardzo się zasmucił.
Bo oczywiście podzieliłby się poziomkami.
A dodatkowo było mu bardzo smutno,
bo tak mówił też o nim niedźwiadek.
A, przecież dopiero co zaniósł mu do
gawry świeży miód.
Nawet nie zdążył poznać jego
imienia, a on już go nie lubi.
Przerwa.
Szybko minęła.
I zaczęły się kolejne lekcje.
Jednak rysio nie cieszył się już tak bardzo, jak wcześniej.
Wrócił smutny do domu.
Rodzice próbowali dowiedzieć się od rysia.
Co się stało.
Ale on nie był zbyt chętny do rozmowy.
Odrobił lekcje i poszedł na swój codzienny spacer po lesie.
Znalazł znowu całe mnóstwo orzechów.
Trochę włożył do plecaka dla mamy i
taty, a resztę ułożył pod drzewem wiewiórki zosi.
Jak zawsze.
Na 2 dzień.
Już nie tak chętnie szedł do szkoły, ale stwierdził, że, jeśli ma być
naukowcem, to nie mili koledzy nie mogą mu w tym przeszkodzić.
Lekcje były bardzo ciekawe i uczył się z prawdziwą przyjemnością.
A kiedy przyszedł czas przerwy, rysio został w klasie.
Nie chciał, żeby znowu koledzy i koleżanki się z niego śmiali.
Przezywali go chytrusek, Nadal go to bolało.
Jadł sobie śniadanie w klasie.
A przez otwarte drzwi słyszał śmiechy pozostałych dzieci.
Aż nagle do klasy weszła zapłakana Sowa.
Rysio.
Podszedł do niej i spytał: Coś się stało.
Mogę ci jakoś pomóc.
Tak mocno chlipała, że nie mogła odpowiedzieć.
Rysio po prostu usiadł przy niej i w
milczeniu jadł dalej.
W końcu sowa się uspokoiła.
Otarła oczy.
I nadal smutna, uśmiechnęła się do rysia.
Płakałam.
Bo inne dzieci się ze mnie śmiały.
Że trudno mi idzie nauka, liczenia.
A, przecież sowa mądra głowa.
I Sowa spuściła głowę.
Wracając do domu.
Zadumał się bardzo nad tym, co zdarzyło się przez te 2 dni.
Przecież.
Miało być tak wspaniale.
Kolejna osoba była smutna.
Bo ją odtrącona.
A przecież.
Nic złego nie zrobiła.
Swoim zwyczajem.
Pozbierał orzechy i podrzucił pod
dziuple Zosi.
Była, przecież malutka i nie mogła
ich zebrać tak szybko, jak on.
Ale tym razem nie udało mu się uciec niepostrzeżenie.
Zosia zauważyła go z góry drzewa.
Nazajutrz.
Podczas przerwy.
Rysio bardzo się zdziwił.
Kiedy przysiadła się do niego.
Sowa, ale jej.
Nie wiórka, Zosia.
Pozostałe zwierzęta.
Trochę się zdziwiły.
Ale wyszły na podwórko, jak zawsze.
Rysio wyjął swoje poziomki i poczęstował koleżanki.
A sowa na to.
Jak to, przecież jesteś lisem cytrusem.
Rys.
Posmutniał.
No, ale nie zabrał poziomek.
A Zosia na to.
Żaden z niego chytrus.
Nie mów tak.
Szczególnie ty.
Przecież ciebie wczoraj też ocenili
tylko dlatego, że wyobrażali sobie, że powinnaś być jakaś.
Tylko dlatego, że jesteś sową.
No tak.
Przepraszam.
Wypłakała sowa.
Rysio.
Dziękuję ci za pomoc.
Dopiero wczoraj dowiedziałam się, kto zostawia orzechy pod moim drzewem.
A wiesz, że część tych orzechów nosimy do Babuni, Marysi?
Ona już nie ma tyle sił na zbieranie.
Ale dzięki temu, że ma więcej czasu,
może uczyć zająca marcelka, bo on ma chore łapki i nie może chodzić do szkoły.
Inne dzieci.
Usłyszały te słowa wchodząc do klasy
i nagle.
Zapadła.
Głucha Cisza.
A wiele z nich.
Nagle.
Patrzył ona sufit.
Podłogę.
Czerwień iąc się jak buraki.
Tylko stachu.
Niedźwiedź.
Zatrzymał się.
Pomyślał i podszedł do rysia.
Przepraszam.
Powiedział po prostu: I wyciągnął łapę.
Rysio.
Trochę zagubiony, z nieśmiałym uśmiechem.
Uścisnął łapę stacha.
I wszyscy usiedli w ławkach.
Kiedy lekcje się skończyły.
Wszyscy powoli opuszczali szkołę.
Jednak.
Tego dnia.
Było wyjątkowo cicho.
Jakby wszyscy naraz pogrążyli się.
Rysio założył plecak i w o wiele lepszym nastroju ruszył do domu.
Gdy wszystkie dzieci zniknęły mu z oczu.
Zza drzewa.
Wyszedł, niedźwiedź stachu.
Rysio trochę się wystraszył.
Ale pomachał łapką, koledze.
A. Ten.
Podszedł do niego powoli.
Czy ten.
Miód.
To też ty.
Spytał niedźwiedź.
Tak, ale to, przecież drobiazg.
Odpowiedział Rysio.
No, niby tak.
Ale ja zachowałem się wobec ciebie paskudnie.
Chciałbym coś ci pokazać.
Możesz ze mną pójść.
To to niedaleko.
Rysio.
Zaciekawiony, ruszył za stachem.
Musiał przebierać łapkami dość szybko, bo niedźwiedziowi wyjątkowo
się do czegoś spieszyło.
Dotarli pod gawrę.
A tam.
Stachu spod krzaków coś wyjął.
Roxowi.
Trudno było to nazwać.
Bo pierwszy raz widział takie dziwo.
Z różnych traw, liści i gałęzi
zrobiony, był najprawdziwszy Las, tylko mniejszy w formie obrazu.
Rysio.
Aż otworzył pyszczek ze zdumienia.
Taki był piękny.
Ty to zrobiłeś.
Spytał dyzio.
Tak, ale nikomu tego nie pokazałem.
Dlaczego? Przecież jest wspaniały.
Musisz go koniecznie wziąć do szkoły.
Pani czapla na pewno powiesi go na ścianie.
Nie mogę.
Jestem, przecież niedźwiedziem.
Mam być silny, groźny i wszyscy muszą się mnie bać.
Wieszco stachu.
Myślę, Że powinieneś być taki, jaki chcesz.
Aaa.
Ty.
Najwidoczniej.
Jesteś.
Artystą.
Rysio.
Pomachał koledze Łapką i Pognał do domu.
Bo mama i Tata mogli się już o niego martwić.
Tego dnia.
Wszystkie zwierzęta nauczyły się
czegoś ważniejszego.
Niż liczenie czy pisanie.
Dlaczego.
Otóż tego, że nie należy oceniać
innych po pozorach.
Absolutnie nie należy nikogo ranić,
mówić o nim brzydko, krzyczeć na niego, czy zabraniać mu, bawić się z
innymi osobami.
Od tego dnia.
W lesie.
Zaczęły się.
Małe zmiany.
A zaczęły je.
Właśnie dzieci.
Opowiadania autorstwa Emilii
Wawrzyniak czytała.
Beata Zygmuntowicz.
Działanie zostało zrealizowane w ramach projektu ulica,
współfinansowanego przez Ministerstwo Rodziny i polityki społecznej.