Wiewiór czy kłopoty? Czyli.
Czy muszę być taka jak inni? Bombom.
Bum, bum.
Zabiło wielkie zielone serce lasu.
A później.
Zapadła Cisza.
Wszystkie zwierzęta czekały na najważniejszy moment w życiu lasu.
Na pojawienie się nowego mieszkańca.
I stało się.
Na świat przyszła Zosia.
Mała wiewiórka była taka maleńka, że
gdyby wziąć ją w jedną dłoń-.
Cała by się zmieściła.
Tuliła się do swojej mamy.
I grzała w jej cieple.
Powolutku.
Przez jej powieki zaczęło
prześwietlać światło słońca.
Zosia każdego dnia uczyła się czegoś nowego.
Najpierw jeść.
Chodzić oglądać świat.
Później.
Mogła wyjść z dziupli na gałąź.
Uczyła się jak pazurkami, trzymać się drzewa.
Czasami nie udawało jej się i odsuwała się w dół.
Wtedy bardzo się bała i uciekała z powrotem do dziupli.
Ale mama.
Pyszczkiem, popychała ją znowu do wyjścia.
Kiedy bała się tak bardzo.
Że cała się trzęsła.
Mama musiała wychodzić razem z nią.
Wtedy bała się mniej i pewniej
stawiała łapki.
Aż któregoś dnia.
Zosia.
Wyszła na gałąź sama.
Najpierw postawiła jeden krok, potem 2..
Poczekała chwilę.
I. Odważyła się obejrzeć okolicę wokół drzewa.
Okazało się.
Że świat jest ogromny.
Były też.
Inne drzewa.
I takie.
Małe, zielone, coś się.
Zosia nie wiedziała jeszcze, jak to się nazywa.
Jednak gdy wieje wiatr, Te cosię poruszają się trochę, a ich liście szeleszczą.
Zosia.
Widziała też z góry inne stworzenia,
niektóre miały 4 łapy.
Całe w sierści.
A na ich końcach były pazury.
Niektóre miały raciczki.
Lub kopyta.
Czarne, szare, brązowe w ciapki,
paski lub łaty.
Każdy był inny.
Ale wszystkie były piękne, kroczyły pewnie po lesie i niczego się nie bały.
Jak.
Mam.
Się odważyć, tam zejść.
Pomyślała Zosia.
Jest tak daleko do Ziemi? A oni wszyscy się na mnie patrzą.
Nie wystarczyło jej odwagi.
I wróciła do dziupli.
Smutna.
Zwinęła się w kłębek.
I Rozpłakała.
Myślała, że jest w dziupli sama, a
mama poszła do lasu pozbierać orzechy do jedzenia.
Mama.
Jednak cały czas była na gałęzi nad nią.
I, gdy zobaczyła, że Zosia smutna, pobiegła do domu.
Poszła za nią.
Dlaczego płaczesz?
Bo boję się zejść na dół.
Powiedziała Zosia.
A czego się boisz? Wysokości.
Upadku.
Dopytywała mama.
Nie mamusiu.
Ale tam na dole są inne stworzenia,
i one wszystkie tak na mnie dziwnie patrzą.
Ja jestem mała.
I nie taka jak one.
Będą się ze mnie śmiać i?
Kolejna łza spłynęła po policzku zosi.
Wtedy mama.
Zrobiła coś, czego Zosia zupełnie się nie spodziewała, bo powiedziała: Zosiu.
Nie musisz tam iść tak długo, jak nie będziesz na to gotowa.
Chciałabym, jednak z tobą o tym porozmawiać.
Dobrze mamo.
Aaa.
O czym chcesz rozmawiać?
Spytała Zosia.
Nie teraz moja wiewióreczka,
porozmawiamy wieczorem.
I obie zajęły się codziennymi obowiązkami.
Wspólnie obrały orzechy i zjadły obiad na pięknie nakrytym przez
zosie stole.
I później.
Mogła się bawić, a, że bardzo lubiła malować, to namalowała piękny
obrazek, który powiesiła w dziupli.
Obraz przedstawiał ją.
I mamy na gałęzi, gdy uczyła się chodzić.
W czasie malowania.
Podśpiewywał, a sobie pod nosem piosenkę.
Którą właśnie sama ułożyła.
A, że humor już się jej poprawił.
To piosenka była bardzo wesoła.
Przyszedł wieczór.
A wraz z nim rozmowa zosi z mamą.
Zosiu.
A teraz powiedz mi, proszę, co
sprawia, że boisz się zejść na dół? Poprosiła mama.
No.
No. No, no bo.
Zosia nie bardzo wiedziała, jakimi słowami ma opisać to, co czuję.
Bo. Oni wszyscy są tacy.
Wspaniali.
Pewnie kroczą, wiedzą, jak się zachować.
Ja jestem mała, mam zbyt małe łapki,
które nie mogą wiele zrobić.
Ależ, kochanie.
Masz zwinne łapki, którymi umiesz wspinać się po drzewie.
Dzisiaj też obrałaś samodzielnie orzechy na obiad.
No tak, mamo, ale oni tak wiele potrafią.
Słyszę ptaki, które śpiewają nam codziennie.
Każdy z nich to artysta.
Zosiu.
Przecież ty też potrafisz.
Dzisiaj namalowałaś obraz, który
wiele dla mnie znaczy, bo jesteśmy na nim razem.
Śpiewałaś też piosenkę, i to nie taką jak wszyscy.
Ty wymyśliłaś taką.
Jak muzyka grała ci w duszy.
To fantastyczne.
Aaa, tam fantastyczny.
Mamo.
Ale oni wszyscy są tacy, piękni,
chodzą, pewnie, mają fajne futra lub lub pióra.
A ja.
Ja. Jestem taka mała.
I zwyczajna.
Kochanie.
Dla mnie jesteś piękna, cała.
Co do najmniejszego pazurka.
Ale to nie jest ważne, nic z tego nie jest.
Jak to nie jest.
Zdziwiła się Zosia.
Przecież, gdyby nie było, to mama BZ nią o tym nie rozmawiała.
Nie jest zosiu.
Bo jedyne co się liczy, to to.
Jak ty sama o sobie myślisz.
Powiedziała mama.
Czy byłaś dumna z tego, że sama możesz chodzić po gałęziach i dałaś
Radę obrać orzechy? Tak, mamo, i dziś zupełnie nie
potrzebowałam już pomocy.
A czy dobrze się bawiłaś malując obraz.
No, tak, no, przecież wiesz, mamo, że lubię to robić.
Powiedziała, Zosia trochę już zniecierpliwiona.
A czy ja dobrze widziałam, że gdy
śpiewałaś, to byłaś uśmiechnięta? No jasne, roześmiała się Zosia.
No, bo to był fajny dzień.
Więc chyba widzisz, zosiu.
Że ty wcale nie jesteś zwyczajna, tylko wyjątkowa.
Potrafisz nauczyć się tego, co ci jest potrzebne i tego, co sprawia ci radość.
Masz też dobre serduszko.
Pomogłaś, dzisiaj?
Przecież.
Wtedy, Zosia.
Zamilkła.
Musiała.
Sobie Wszystko przemyśleć.
A gdy wstała.
Następnego dnia.
I wyjrzała z Dziupli.
Zobaczyła już.
Trochę inny lek.
Mniej groźny.
Dalej zbyt ciekawski.
Minął kolejny dzień.
I kolejny.
Zaczęło się robić coraz cieplej.
A dni stawały się dłuższe.
Zosia.
Codziennie bawiła się, śpiewała,
układała opowieści.
Dużo pomagała mamie i równie dużo
się śmiała.
Nie odważyła się, jednak zejść z drzewa.
Pewnego dnia, gdy mama poszła do lasu, Zosia.
Usłyszała.
Cichy płacz.
Wyjrzała z dziupli.
I zobaczyła.
Że na dole leży, Zając i płacze.
Łapa utknęła mu w gałęziach, które
spadły z drzewa.
Musiało go to bardzo boleć, bo
płakał i próbował się uwolnić.
Zosia.
Niewiele myśląc, powoli zeszła po pniu z drzewa, weszła pod gałęzie i
wypchnęła, zajęczą łapkę z pułapki.
Zając.
Aż usiadł zdziwiony, bo zupełnie nie spodziewał się ratunku.
Łapka dalej go bolała, ale był wolny.
Zosia.
Nieśmiało zaglądała na niego spomiędzy gałęzi.
Był w końcu pierwszym mieszkańcem lasu, którego widziała z bliska.
Kim jesteś? Spytał Zając.
Jestem Zosia wiewiórka.
Odparła Zosia.
Bardzo ci dziękuję za ratunek zosiu.
Bardzo mnie bolało, i i sam nie
poradziłbym sobie.
Zosia.
I Zajączek pożegnali się i wrócili każdy do swojego domu.
Rano Zosia wstała bardzo wcześnie.
Zjadła śniadanie i ku wielkiemu
zdziwieniu mamy ruszyła w stronę wyjścia z dziupli.
Mama.
Nie zatrzymywała zosi.
Tylko uśmiechnęła się dyskretnie i poczekała, aż jej córka ruszy do lasu.
Gdy Zosia po jakimś czasie wróciła do domu, mama zapytała: Co sprawiło,
że dzisiaj wyszłaś? Zosia.
Opowiedziała mamie historię o zajączku, a na koniec dodała: wiesz, babo?
Bo bo to wcale nie chodziło o to, że ja ładnie rysuję albo śpiewam, ani
nawet o to, czy mam dobre łapki lub czy jestem ładna.
Azc o kochanie.
Z ciekawością?
Spytała mama.
O to, że odkryłam, co chce robić i
że to potrafię robić, dobrze.
Będę pomagać innym mieszkańcom lasu,
tam, gdzie są potrzebne takie małe zwierzątka jak ja, bo ja jestem
dobra właśnie w pomaganiu.
I jestem z tego dumna.
Opowiadania autorstwa Emilii Wawrzyniak czytała.
Beata Zygmuntowicz.
Działanie zostało zrealizowane w
ramach projektu ulica, współfinansowanego przez
Ministerstwo Rodziny i polityki społecznej.