Zajączkowa wątpliwości.
W leśnej szkole działo się coraz lepiej.
Zwierzątka powoli poznawały się nawzajem, uczyły się współpracować.
Oprócz tego poznawały literki, zasady zachowywania rośliny rosnące
w lesie.
Uczyły się nawet liczenia, co
niektórym sprawiało trochę kłopotów.
Ale wszystkie dzielnie próbowały
każdego dnia nauczyć się czegoś nowego.
Wyjątkiem był zajączek Marcel.
Marcelek znał inne dzieci z leśnej szkoły, ale ponieważ był bardzo
chory, nie mógł do niej chodzić.
Miał bardzo chorą łapki, które nie
chciały działać tak jak powinny.
Ii, nie był w stanie przejść do
szkoły długiej drogi przez Las.
Jednak marcelek wcale nie próżnował.
Przychodziła do niego każdego dnia babcia, wiewiórki, zosi, Marysia, i
dzięki temu Marcel uczył się tak samo jak inne dzieci.
Pewnego dnia.
Cała rodzina zajączków usiadła przy
stole na obiad.
Mama nałożyła zajączka marchewkowej
zupy i wszyscy zaczęli zjadać ze smakiem.
Pierwszy skończył najstarszy
zajączek, Piotrek.
Zjadł i Pobiegł coś.
Ił do lasu, żeby pograć z kolegami w Szyszko ową piłkę.
Później skończyła, jego siostra Kasia odniosła miseczkę do kuchni i
zwinęła się śpiąca na kocyku.
Marcel jadł powoli, a gdy skończył,
podziękował mamie i także oddał miseczkę.
Mama.
Spojrzała na niego z uśmiechem i powiedziała: Może dać ci jeszcze
zupki, Marcel? Nie, mamuś, już się najadłem.
Odpowiedział.
Tak mizernie wyglądasz.
Naleję ci jeszcze troszkę.
Musisz dużo jeść, żeby zdrowieć.
Wierz mi, wiem, co mówię.
Starsi, zawsze wiedzą lepiej.
Tak też.
Mama zrobiła.
I chcąc, nie chcąc.
Marcel zjadł dokładkę.
Chciał jeszcze chwilę pospacerować dookoła norki, ale.
Zjadł za dużo i. Bardzo bolał go brzuch.
Położył się, więc czym prędzej do
łóżka i próbował zasnąć, ale sen długo nie przychodził.
Bo no, bo źle się czuł.
Ale pomyślał, że mama wie najlepiej,
czego potrzebuje, żeby zdrowieć.
Więc na pewno tak miało być.
Na 2 dzień, Marcel.
Był bardzo niewyspany.
Gdy przyszła babcia, Marysia, zupełnie nie mógł się skupić na
liczeniu, przez to wciąż się mylił.
Babcia zostawiła mu kilka zadań do
zrobienia, żeby mógł w spokoju popracować.
Siedział, więc na środku Izby przy
zeszycie i. Bardzo starał się wykonać dobrze zadania.
Wtedy do Izby wpadł rozpędzony Piotrek.
Jego brat.
Dawaj te zadania, to łatwizna, szybko będziesz miał to z głowy.
Widzę przecież, że nie radzisz sobie, krzyknął Piotrek.
Ale.
Marcel nie mógł nawet skończyć
zdania, bo Brat wyrwał mu zeszyt i sam wpisał wyniki.
Nie musisz dziękować braciszku, powiedział zadowolony z siebie
zajączek i znowu pognał gdzieś we własnych sprawach.
Marcel smutny.
I Zrezygnowany.
Spakował szkolne rzeczy i poszedł usiąść przed domem.
Chciał po prostu być sam.
Posłuchać dźwięków lasu, odpocząć.
Jednak i tym razem nic nie wyszło z jego planów.
Dosiadł się do niego borsuk Tomek.
I zaczął opowiadać o ostatnim meczu,
później o jakiejś piosence, filmie, Później to już w ogóle nie było
wiadomo, o czym mówi, bo tak szybko wyrzucał z siebie słowa, że chyba,
tylko on wiedział, co chce przekazać.
W pewnym momencie spytał marcela.
A może ty mi pomożesz, Przechowasz to dla mnie.
Marcel.
Bardzo zdumiony.
Bo zupełnie nie słuchał kolegi.
Spojrzał na niego i spytał: O o, ale co.
No, no, te słuchawki przecież.
Jak ty mnie słuchasz.
Powiedział Borsuk.
I jakie słuchawki?
Spytał, Marcel.
No, no, teco, zwinąłem ryśkowi w szkole.
Odparł Tomek i wyciągnął słuchawki w stronę marcela.
Nie, nie przechowam ich dla ciebie.
Powiedział Marcel.
No, jak to.
Przecież jesteśmy kumplami.
Poza tym, to jestem od ciebie dużo starszy.
Co mama nie mówiła ci, że starsi
zawsze wiedzą lepiej? Z pewnością siebie, powiedział
borsuk Tomek.
Hej i Marcel z oporem.
Ale wziął słuchawki.
I schował do plecaka.
Tomek miał rację, przecież mama też tak mówiła.
Pomyślał o minionym dniu i przypomniała mu się sytuacja z bratem.
No tak, Piotrek też jest starszy.
Pewnie miał rację, że sam sobie nie poradzę.
Chciał swoje rzeczy i poszedł do pokoju.
Kolejnego dnia był Dzień Wolny od szkoły.
Nie marcela odwiedziła Zosia.
Mała sprytna wiewiórka.
Tak jak to zawsze miała w zwyczaju, podbiegła do marcela i mocno
przytuliła go na powitanie.
Zauważyła jednak.
Że Marcel.
Wcale nie ucieszył się z takiego
powitania i ma dziwną minę.
Marcelku.
Coś się stało.
Źle się czujesz.
Spytała Zosia.
Nie zosiu.
Tylko.
No, tylko ja nie lubię takiego przytulania.
Aaa, wszyscy mnie tak mocno ściskają, Ja wolę podać łapkę albo
potrzeć kogoś noskiem na dzień dobry.
Powiedział z wahaniem Marcel.
Zosia.
Stanęła jak wryta i zrobiła oczy
wielkie jak spodki.
No, to dlaczego nigdy mi tego nie powiedziałeś?
No, nie chciałam zrobić niczego, co ci sprawia przykrość.
Wrzuciłas siebie Zosia jednym tchem.
Bo, no, bo bo bo, ja tego nie umiem.
Wywąchał zajączek.
Dlaczego nie umiesz?
No, no, mówić o tym, co bym chciała, a czego nie.
Wyznał, Marcel, to ja cię nauczę.
Zdecydowanym głosem.
Powiedziała Zosia.
W końcu.
Mała wiewiórka była mistrzem w pomaganiu.
Długo rozmawiali na polance.
W końcu, gdy dzień się już skończył.
Zosia wiedziała już, co Marcel lubi,
a czego nie.
Odważył się powiedzieć jej o tym.
Zosia.
Wpadła na pewien pomysł.
I powiedziała: Że jutro Wszystko się zmieni.
Zajączek z nieśmiałym uśmiechem
pożegnał koleżankę.
EIZ nadzieją położył się spać.
Być może.
Jutro zuzia mi pomoże.
I przestanę być taki smutny.
Jakież było jego zdziwienie, gdy
przy stole podczas śniadania spotkał właśnie Zosie.
Ta mała spryciara poprosiła jego mamę o zgodę na spędzenie tego dnia
z rodziną zajączków.
Mama swoim zwyczajem dołożyła
placków marcelkowi, żeby był silny i zdrowy.
Zaczęłam wkładać dokładkę zosi.
Ta powiedziała: Dziękuję, pani, ale już więcej nie chcę jeść, Najadłam
się już.
Zosiu, zjedz jeszcze trochę,
będziesz mieć dużo siły.
Powiedziała mama Zajączka.
Bardzo pani dziękuję, ale nie.
Po czym Zosia wstała od stołu i
poszła pomóc posprzątać po śniadaniu.
Marcel.
O ogromnie zdumiony.
Popatrzył na swój pełen talerz.
I na odchodzącą rudą kitę i zebrał się na odwagę, mamo.
I ja też już jestem najedzony.
Dziękuję, później dokończę.
Odstawił talerz wypełniony plackami.
Do kuchni i wyszedł na dwór.
A łapki tak mu się trzęsły, że ledwo stał.
Trochę ze zdumienia.
A trochę ze zdenerwowania? Przecież.
Właśnie, nie posłuchał.
Mamy.
Zosia przyszła do niego na polankę.
I uśmiechnięta powiedziała: i co?
Da się.
Trzeba się.
Odpowiedział: zajączek powiedzieć nie.
Rzekła Zosia.
Tak zosiu, ale mam wrażenie.
Że źle zrobiłem.
Mama będzie smutna, że jej nie posłuchałem.
W tym.
Z gałęzi nad ich głowami w runęła do nich stara sowa.
Marta.
Była najstarszym ptakiem w lesie i
wszyscy cenili jej mądrość i doświadczenie.
Przychodzili do niej porady.
Marta stanęła przed marcelem i powiedziała: Marcelku.
Zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie próbował powiedzieć ci, że wie coś
lepiej od ciebie.
Czasami będzie to wynikało z troski.
Czasami zarozumialstwa.
A czasami z zupełnie nieznanych ci powodów.
Powiem ci, tylko jedno.
Mądre zachowanie, to nie jest ślepe posłuszeństwo.
Mądry, będziesz wtedy.
Gdy będziesz umiał wysłuchać.
Sam, przemyślisz, czy to zachowanie jest dla ciebie dobre, czy nie
krzywdzi ciebie lub innych.
A później, Ściszył, a głos.
Samodzielnie.
Podejmiesz decyzję, czy chcesz tak postąpić.
Do powiedzenia, nie.
Trzeba odwagi.
Takiej samej, jak czasami do powiedzenia, tak.
Nie chodzi o to, co wybierzesz.
Ale czy będzie to dla ciebie, i,
tylko dla ciebie, dobry wybór? A jeśli ktoś cię kocha.
Zrozumie.
Marcel.
Znacznie pewniejszy siebie.
Wrócił do domu i porozmawiał
szczerze ze swoją rodziną.
O wszystkim, o zbyt mocnym przytulaniu.
O tym, że chce mieć w domu własne zdanie.
I o tych nieszczęsnych słuchawkach też.
I wiecie co.
Sowa miała rację.
Ci, którzy go kochali.
Zrozumieli.
Opowiadania autorstwa Emilii Wawrzyniak czytała.
Beata Zygmuntowicz.
Działanie zostało zrealizowane w
ramach projektu ulica, współfinansowanego przez
Ministerstwo Rodziny i polityki społecznej.